#4 2026 rok LXX

Dwutygodnik poświęcony muzyce poważnej i życiu muzycznemu założony w 1945 roku

Redaktor naczelny

Daniel Cichy

Redaktorka prowadząca
Karolina Dąbek

Sekretarz redakcji

Maciej Kucharski

maciej_kucharski@pwm.com.pl

Zastępca redaktora naczelnego

Festiwale

Krzysztof Stefański

krzysztof_stefanski@pwm.com.pl

Aktualności, Swoboda Ruchu
Piotr Mika
piotr_mika@pwm.com.pl

Koncerty, Archiwum R

Karolina Dąbek
karolina_dabek@pwm.com.pl

Wydawnictwa

Michał Mendyk

michal_mendyk@pwm.com.pl

Teatr muzyczny

Jacek Marczyński

Sekretariat

Katarzyna Dubiel

redakcja@ruchmuzyczny.pl

Dyrektor artystyczny

projekt graficzny

Marek Knap

marek.knap@asp.waw.pl

Studio graficzne

Natalia Cyrankiewicz, Andrzej Swat (prepress)

Redakcja i korekta

Maria Konopka-Wichrowska

Specjalistka do spraw archiwizacji i redakcji zasobów cyfrowych

Dominika Kulik-Sendur

Internet

Mateusz Ciupka
mateusz_ciupka@pwm.com.pl

Wydawca

Polskie Wydawnictwo Muzyczne

Aleja Pokoju 1, 31-548 Kraków

Oddział w Warszawie

ul. Wiejska 19, 00-480 Warszawa

pwm@pwm.com.pl

Czasopismo patronackie wydawane na zlecenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych, a w tekstach przyjętych do publikacji zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów, poprawek stylistycznych, zmian tytułów i śródtytułów. Za treść reklam redakcja nie odpowiada.

Adres

ul. Wiejska 19, 00-480 Warszawa

tel.: +48 885 860 332

email: redakcja@ruchmuzyczny.pl

www.ruchmuzyczny.pl

ruchmuzyczny ruchmuzyczny RuchMuzyczny

Kontakt telefoniczny w sprawie prenumeraty: 12 422 70 44 wew. 183 lub 885 860 336 (Jakub Stankiewicz), mail: prenumerata@pwm.com.pl

„Ruch Muzyczny” jest dostępny dla niewidomych

informacje na www.defacto.org.pl

Na okładce portret ołówkowy Mieczysława Wajnberga autorstwa Aleksandra Kostomołockiego, „Советская музыка” („Sowietskaja muzyka”) 1949, nr 1/commons.wikimedia.org

Fragment

Od redakcji

Na czarną godzinę

Aktualności

Strefa Ruchu: Instrument

Kim jest instrument?

Jak instrumenty oswajają ludzi

Z Archiwum R. Sentyment do fortepianu

Relacje

Francja odkrywa Pasażerkę

Zbawcza moc miłości

Praski maraton Shemeta

Jaka przyjemna katastrofa

Najlepsze są duety

Paryż kusi dziewczyny

Reakcja łańcuchowa

O krok przed dźwiękiem

Miłość do… muzyki najnowszej

Relacje www.ruchmuzyczny.pl

Smyczkowe olśnienia

Wydawnictwa

Woda na młyn wyobraźni

Emocje antyemocjonalne

Syn dyryguje ojcem

Zwrot liryczny

Czego słucham

Płytoteka#: Mity Szymanowskiego Struktura mitów

Rejestracja ulotności konkretu

Homo musicus i memoria

Słuchaj brzuchem, a nie uchem

Otwieranie uszu

Rozmowa

Wajnberga rozumie każdy, kto chce słuchać

Swoboda Ruchu

Mieczysław Wajnberg. Wydobywanie z niepamięci

O historycznych podstawkach do skrzypiec

Głos do innych niepodobny

Rekomendacje redakcji. Wydarzenia muzyczne

Szybki romans z Operą w Warszawie, czyli o dyrekcji Semkowa

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

NA CZARNĄ GODZINĘ

Karolina Dąbek

Fot. Bartek Barczyk

Jak odnieść dziś sukces w muzyce? Proste – zostać zapomnianym. Nie wszystkim się to co prawda udaje, trzeba bowiem wybrać odpowiedni moment, wyczuć ducha czasu, nie zaszkodzi też mieć nadwyżkę talentu i szczególną wrażliwość, jakby nieco z innej epoki. Oczywiście upraszczam, co nie zmienia tego, że bycie okrzykniętym geniuszem jeszcze przed śmiercią jest mocno przereklamowane. I my sami nie umiemy przecież oprzeć się urokowi odkrywania i przywracania do życia, szperania i otrzepywania z kurzu, przygarniania, uznawania za własne. Wszak – jak diagnozował Simon Reynolds w Retromanii – „w dziejach nie było jeszcze społeczeństwa tak zaprzątniętego artefaktami swej własnej niedawnej przeszłości”.

Wajnbergowi się udało. Niemała w tym zasługa oddanych sprawie osób i instytucji, niemała też samej twórczości. Tkwi w niej zresztą coś, co chyba wyjątkowo silnie rezonuje z naszą dzisiejszą mentalnością, odpowiada na jakieś tęsknoty, braki. To paradoksalne, bo słuchając jego kompozycji, często mam poczucie, że ta muzyka jest o stracie, o umieraniu. A może właśnie o nadziei? Że w tych zlęknionych czasach nasze uporczywe (i piękne zarazem) wskrzeszanie dźwięków, kolekcjonowanie rzeczy, instrumentów, uczuć, wspomnień – to swoiste zbieractwo, jakim się powszechnie paramy – może nas przed czymś uchronić.

Cytat numeru:

Partytura to najgorsza rzecz, jaka przydarzyła się w historii muzyki

--Mark Fell

Wszystkie POWROTY Mietka

z MARIĄ SŁAWEK i ALEKSANDRĄ DEMOWSKĄ-MADEJSKĄ rozmawia

Mateusz Ciupka

Koncert z cyklu „Dialogi”, Pracownia artystyczna Lidii i Jana Bohdana Chmielewskich w Warszawie, 30 października 2025, fot. Anita Wąsik-Płocińska

Mateusz Ciupka: W poprzednim numerze # pisaliśmy, że Instytut Mieczysława Wajnberga wskrzesi Syrenę-Electro, największą polską markę płytową II Rzeczypospolitej. Oprócz nowych nagrań muzyki patrona Instytutu planujecie reedycje produkcji oficyny. Powiedzcie, na czym polega to przedsięwzięcie i jak uzyskałyście dostęp do starych rejestracji.

Maria Sławek: To proces, który dopiero się zaczyna. Działamy w porozumieniu z Tomaszem Lerskim, autorem potężnej monografii Syrena Record: pierwsza polska wytwórnia fonograficzna. Nawiązałyśmy kontakt z instytucjami, które dysponują archiwaliami Syreny: YIVO w Nowym Jorku i Bibliothèque Medem z Maison de la culture yiddish w Paryżu. Sporo materiałów jest także w Archiwum Polskiego Radia. Znakomita większość płyt oficyny poświęcona była muzyce popularnej, ale dokonywała ona też nagrań kantorów, solistów instrumentalistów czy zespołów kameralnych. Nas – co pewnie nie dziwi – interesuje najbardziej dorobek polskich Żydów. Nie będziemy prawdopodobnie ograniczać się do klasyki, na więcej szczegółów trzeba jednak poczekać.

Aleksandra Demowska-Madejska: Ciekawi nas również niewielki zbiór, przechowywany w Polish Museum of America w Chicago, z rejestracjami muzyki klasycznej i operowej, a także rozrywki i folkloru z okresu międzywojennego.

Z punktu widzenia Instytutu jedną z kluczowych postaci, której można posłuchać na płytach Syreny, jest Szmul Wajnberg. Czego dowiedziałyście się na jego temat?

AD-M: Archiwalne poszukiwania pozwoliły nam zobaczyć w nim nie tylko ojca Mieczysława, lecz także samodzielnego, aktywnego wykonawcę z dorobkiem i artystyczną biografią. Wyłania się z niej obraz zawodowego muzyka, głęboko osadzonego w środowisku teatralnym i rewiowym, skrzypka oraz kierownika orkiestry, specjalizującego się w repertuarze żydowskim – pieśniach jidysz, utworach scenicznych, tanecznych. Zachowane płyty szelakowe i katalogi wytwórni to zarówno dokument epoki, jak i fragment historii rodziny Wajnbergów. Odkrywając i porządkując materiały, przywracamy pamięć o Szmulu, który współtworzył fonograficzny pejzaż międzywojennej stolicy. Słuchając nagrań, mamy poczucie kontaktu z brzmieniem świata, w którym dorastał Mieczysław. Możemy lepiej zrozumieć choćby atmosferę jego domu, w którym muzyka była pasją, ale i profesją oraz codziennością. To niezwykle poruszające doświadczenie.

Obchodzimy w tym roku 30 rocznicę śmierci kompozytora, a to skłania do podsumowań. Co uważacie za największy sukces Instytutu?

MS: Od początku zależało nam, żeby Wajnberg symbolicznie wrócił do miejsca, w którym się urodził. Upamiętnienia w przestrzeni miejskiej, koncerty pod rodzinną kamienicą i wszelkie pozostałe działania realizują to marzenie. Chcieliśmy, by powstała instytucja – nawet jeśli to tylko mała fundacja – która będzie niejako reprezentowała kompozytora w Polsce, skupiała wokół siebie badaczy i artystów zajmujących się jego muzyką, organizowała występy, patronowała wydarzeniom, płytom, a także podejmowała ciekawe i nieoczywiste inicjatywy związane z tym, co teraz nazywamy „Uniwersum Wajnberga”. Z perspektywy ponad pięcioletniej historii Instytutu patrzę na to wszystko z dumą, satysfakcją i nawet małym wzruszeniem. Mam poczucie, że dzisiejsza Warszawa, także dzięki oficjalnemu wsparciu władz miasta dla naszych projektów, jest znów Warszawą Wajnberga.

AD-M: Tak, udało się ponownie zakorzenić Wajnberga w Warszawie. Symboliczna opieka nad domem kompozytora przy Żelaznej 66 i stworzenie tam cyklicznego wydarzenia „Domówka u Mietka” sprawiły, że to miejsce przestało być jedynie adresem w biografii…

MS: …i straszącym ludzi pustostanem…

AD-M: …a stało się żywą przestrzenią spotkania – z muzyką, historią i współczesnością. „Domówka” ma też bardzo konkretny społeczny wymiar: pomaga przebić się do świadomości lokalnych odbiorców, mieszkańców Woli, ale także – nierzadko – turystów, którzy przypadkiem zatrzymują się, zaskoczeni dźwiękiem dobiegającym z podwórka. Często zostają, słuchają, pytają o losy Żelaznej 66. W ten sposób pamięć o kompozytorze wzrasta organicznie – w przestrzeni miasta, w bezpośrednim kontakcie.

Warto podkreślić, że zarówno pierwsza „Domówka u Mietka”, jak i „Spacerownik: Warszawa Wajnberga” powstały we współpracy z partnerską fundacją Sfera Harmonii, z którą realizujemy projekty od początku swojego istnienia. To dla nas cenne, bo pokazuje, że działania Instytutu ułatwiają integrację, tworzenie sieci kontaktów. Współpraca – z organizacjami pozarządowymi, artystami, naukowcami, instytucjami miejskimi – to istotny fundament tego, co robimy, i niejednokrotnie jest niezwykle owocna.

Bardzo ważne było też doprowadzenie do nadania imienia kompozytora jednej z warszawskich ulic. To symboliczny gest, ale o ogromnej wadze – Wajnberg wrócił dzięki temu do miejskiej topografii jako pełnoprawny bohater kultury. Podobnie nasza akcja „Pocztówka do Mietka” czy Festiwal Muzyki Żydowskiej im. Rywki Tiktiner w Tykocinie budują wspólnotę wokół pamięci i muzyki.

Najważniejsza jest jednak zmiana świadomości. Pamiętam początki Instytutu. Z ciekawością obserwowałam jego pierwsze projekty, a od 2025 roku mam już możliwość współtworzyć je od środka. I mogę powiedzieć z pełnym przekonaniem, że dokonała się realna zmiana. Na początku Mieczysław Wajnberg był w Polsce kompozytorem wciąż zbyt mało obecnym w debacie publicznej – znanym w wąskich kręgach melomanów i specjalistów. Dziś jego nazwisko funkcjonuje w przestrzeni artystycznej, pojawia się w programach koncertów, w projektach edukacyjnych, w rozmowach o dziedzictwie żydowskiej Warszawy. Jeśli po trzech dekadach od śmierci kompozytora możemy powiedzieć, że przyczyniliśmy się do powrotu jego twórczości do obiegu kultury i młodzi ludzie wiedzą dziś, kim był – to właśnie to uważamy za nasz największy sukces.

Maria Sławek, #1988, prezeska Instytutu Mieczysława Wajnberga, skrzypaczka, wykładowczyni Akademii Muzycznej w Krakowie i Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, kuratorka i badaczka. Bohaterka okładki #16–17/2024.

Aleksandra Demowska-Madejska, #1983, wiceprezeska Instytutu Mieczysława Wajnberga, altowiolistka, pedagożka, członkini Hashtag Ensemble, redaktorka dzieł m.in. Ignacego Friedmana, Karola Rathausa i Adolfa Werpika.

Marek Podhajski (1938–2026)

Joanna Schiller-Rydzewska

Wmoich czasach studenckich był niemal postacią mityczną. To wrażenie potęgowała jego fizyczna nieobecność. Kiedy w końcu przyjeżdżał z Islandii na wykłady skumulowane w kilku blokach, czuliśmy się dowartościowani. Nieco bliżej muzycznego Olimpu. Olśniewał, szczególnie że do naszego królestwa maszyny do pisania i kalki przywoził wówczas wydruki komputerowe swoich tekstów. Pozostawał posągowy, charyzmatyczny.

O jego naturalnie dominującej osobowości krążą legendy. Był postrachem starszych roczników. Jednak ci, którzy przeszli tę szkołę (także mój ojciec), uzbrojeni zostali w perfekcyjne narzędzia do rozpoznawania struktury dzieła. To czysto fenomenologiczne podejście z czasem ewoluowało. Może za sprawą przyjacielskich relacji ze środowiskiem krakowskim? Ale technikalia zawsze były prymarne.

Z Gdańskiem rodzinę Podhajskich związała geopolityka. Tu osiedli w 1948 roku po latach tułaczki, idąc szlakiem wysiedleńców z Wileńszczyzny. W drodze przez Kazachstan, Iran, Ugandę i Kenię bezpieczeństwo zapewniała specjalizacja matki – pediatry. Profesor nie wracał do tych wspomnień.

Jego oficjalny biogram nieoczekiwanie otwiera okres studiów na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej. Późniejsza predylekcja do liczb, logika teoretycznego wywodu znajdują w tym epizodzie jasne wytłumaczenie. Dla wychowanków to także świadectwo osobistych zmagań, trudnego wyboru ścieżki życiowej. Kiedy zwyciężyła miłość do muzyki, zdecydował się na studia z teorii, później także kompozycji. Tę dyscyplinę jednak szybko porzucił, poświęcając się badaniom naukowym i dydaktyce. Przeszedł wszystkie szczeble akademickiej kariery, dzieląc czas w ostatnim okresie swej aktywności uczelnianej między Gdańsk i Warszawę.

W środowisku gdańskich teoretyków to postać kluczowa. Wyznaczał cele, dokonywał syntez, rozdzielał zadania. Był niekwestionowanym liderem, twórcą silnego ośrodka muzycznej myśli naukowej. Wykształcił kilka pokoleń, także jako opiekun prac magisterskich, między innymi Teresy Błaszkiewicz, Elżbiety Frołowicz, i doktorskich – Renaty Skupin, Marcina Łukaszewskiego, Anny Szarapki.

Jego dom w Osowej był miejscem spotkań, dyskusji i biesiad. Regały biblioteczne wypełniały tam wszystkie możliwe przestrzenie. Kiedyś zaproponował, żebym przejęła część jego książek, choćby tylko z przedpokoju. Z przerażeniem myślałam, gdzie je pomieszczę…

Dla doktorantów był wspaniałym promotorem. Drobiazgowo dokonywał redakcji tekstów, podsuwał literaturę, wytyczał szlak. Dawał poczucie bezpieczeństwa i opieki. Jakby mówił: – Proszę pisać, ja zajmę się resztą. Mój pomysł na pracę o Augustynie Blochu przyjął z rezerwą, ale na drugim spotkaniu miał już gotowy plan. Uwielbiał systematyczność i pracowitość. Uczył dyscypliny, skupienia na celu. Mój drogi Profesor, niezastąpiony…

Pieniądze dla instytucji

MKiDN, nimit.pl

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego opublikowało wyniki naboru wniosków do programu „Zamówienia kompozytorskie”, którego operatorem jest Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Wybrane zostały 64 projekty, a łączna wartość ich dofinansowania wynosi ponad dwa miliony złotych. Zadania będą realizowane w trybie jednorocznym (w roku 2026) lub dwuletnim (w latach 2026–2027). Największa kwota (72 000 złotych) trafi do Opery Śląskiej w Bytomiu (opera dziecięca Jana Stokłosy), Teatru Wielkiego w Poznaniu (opera Alka Nowaka), stowarzyszenia Sepia Ensemble (projekt „Pamięć dźwiękowa Rafała Zapały”) i Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu (ósma odsłona projektu „Random Check”). Jak czytamy na stronie internetowej NIMiT: „strategicznym celem programu jest wspieranie współczesnej twórczości muzycznej poprzez zamawianie nowych dzieł oraz stworzenie dogodnych warunków dla ich stałej obecności w przestrzeni publicznej”. Instytut podkreśla, że zamawiane utwory mają „w założeniu nie tylko rozbrzmiewać w salach koncertowych dużych miast, wpisując się w najnowszą historię muzyki […], lecz także docierać do mniejszych ośrodków i do mniej wyspecjalizowanej publiczności, stając się ważnym narzędziem edukacji artystycznej”. Lista wniosków rozpatrzonych pozytywnie, negatywnie oraz odrzuconych z powodu błędów formalnych dostępna jest na stronie internetowej MKiDN.

Znajdziemy tam też wykaz 63 projektów, które otrzymały dofinansowanie na łączną kwotę prawie trzech milionów złotych w ramach programu „Muzyczny ślad”. Dzięki budżetowi ministra ukażą się między innymi nagrania płytowe najważniejszych dzieł polskiej muzyki wieków XIX i XX oraz publikacje książkowe poświęcone rodzimym kompozytorom. Najwięcej (67 500 złotych) w 2026 roku otrzymają trzy fundacje: {oh!} Orkiestra z projektem „Na północ od Wiednia. Gołąbek, Mysligowski”, Przypływ Kultury na nagranie i wydanie płyty z polską muzyką kameralną XX wieku w wykonaniu Trio Verto, a także Fabryka Dźwięku na projekt „Nie tylko dwa fortepiany”. W przypadku dofinansowania dwuletniego najwięcej (w sumie po 105 000 złotych) dostaną Stowarzyszenie Artystyczne „Porta Musicae” na projekt „Kinesthesis” oraz Stowarzyszenie Polskich Muzyków Kameralistów na każde z trzech zadań, w ramach których dokonane zostanie audiowizualne utrwalenie kompletu pieśni Karola Szymanowskiego oraz pieśni na głos i fortepian Szymona Laksa, a także kontynuowana będzie rejestracja kompletu utworów fortepianowych Moritza Moszkowskiego na cztery ręce. Za to ostatnie odpowiada krakowski oddział SPMK. ––MAK

Wolność kocham i rozumiem

globalmusicawards.com

Dyrygent Paweł Kotla i śpiewaczka Justyna Khil zostali uhonorowani Złotym Medalem Global Music Awards w kategorii muzyka klasyczna za „Koncert wolności i solidarności”, który odbył się 24 stycznia 2025 roku w Filharmonii Narodowej Ukrainy w Kijowie. Ich występ z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Ukrainy można było następnie obejrzeć na platformie medici.tv. Przedsięwzięcie – zorganizowane przez fundację Temida Arts & Business z Bielska-Białej przy współpracy z polskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych, Instytutem Polskim w Kijowie oraz tamtejszą Ambasadą Rzeczypospolitej – było jednym z wydarzeń towarzyszących inauguracji naszej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Jak piszą organizatorzy, „koncert miał głęboko przemyślaną strukturę artystyczną i historyczną, przypominając […] doświadczenia historyczne, które zainspirowały polskie społeczeństwo do kluczowej dla Ukrainy pomocy po wybuchu wojny”. Zabrzmiały symfoniczne opracowanie Wsewołoda Sirenki pieśni Otcze nasz Maksyma Berezowskiego, Symfonia pieśni żałosnych op. 36 Henryka Mikołaja Góreckiego oraz Epitafium katyńskie Andrzeja Panufnika. Jak podkreśla Paweł Kotla, wydarzenie nie miało charakteru wyłącznie artystycznego, lecz było „wyraźnym symbolem oporu i solidarności, pokazującym, że polskie doświadczenia […], szczególnie pod rządami sowieckimi, tworzą dziś inspirację do pomocy krajom, które walczą o swoją wolność”. ––MC, MAK

Cztery lata digitalizacji

nifc.pl

Rusza współpraca Muzeum Narodowego w Poznaniu z Narodowym Instytutem Fryderyka Chopina w ramach projektu „Polska kultura muzyczna w perspektywie europejskiej: źródła i konteksty”. Zakłada on kompleksową digitalizację ponad 170 instrumentów smyczkowych z kolekcji poznańskiego Muzeum Instrumentów Muzycznych. Wśród nich znajdują się te wykonane przez mistrzów lutnictwa nie tylko z Włoch, takich jak Amati, Guadagnini czy Testore, lecz także z Polski, choćby Jana Dankwarta i Marcina Groblicza. Prace mają objąć zarówno pełne skanowanie metrologiczne 3D, jak i tomografię komputerową, umożliwiającą pomiary z dokładnością do 0,1 milimetra. Dzięki temu będzie można dokonać badań porównawczych i utrwalić zabytki w domenie publicznej. Ponadto trójwymiarowe repliki posłużą jako pomoce edukacyjne oraz umożliwią poznawanie instrumentów osobom ze szczególnymi potrzebami. Jak czytamy na stronie internetowej NIFC: „ważnym elementem projektu jest również dokumentacja brzmieniowa. Skrzypce, altówki, wiolonczele i kontrabasy zostaną najpierw poddane zabiegom przygotowawczym niezbędnym przy digitalizacji dźwiękowej, a następnie ich brzmienie zostanie nagrane przez muzyków danej specjalności. Skanowanie rozpocznie się wiosną 2026 roku, a nagrania pod koniec 2027 roku”. ––MAK

PASSEGGIATA…

bso.org

Boston Symphony Orchestra ogłosiła, kto zastąpi dotychczasowych asystentów jej dyrektora Andrisa Nelsonsa. Miejsca Samy’ego Rachida i Anny Handler zajmą Yiran Zhao oraz, pochodzący z Zielonej Góry, Jakub Przybycień. Pracę rozpoczną od sezonu 2026/2027, a ich kontrakt obejmie dwa lata. Z BSO zadebiutują w Tanglewood w 2027 roku. Zostali wyłonieni w wyniku przesłuchań. „Orkiestra i ja byliśmy pod wielkim wrażeniem poziomu finalistów – skomentował Nelsons. – Yiran i Jakub pokazali, że mają świetny kontakt z orkiestrą i dojrzałą technikę. Nie mogę się doczekać współpracy z nimi”. --MC

thestrad.com

Hilary Hahn wraca! Słynna skrzypaczka przeszła operację kręgosłupa szyjnego. Wszystko zaczęło się w lipcu 2024. Najpierw wycofała się z kilku występów, następnie odwołała swój udział w zeszłorocznych BBC Proms, a trzy miesiące temu anulowała wszystkie koncerty do końca 2025 roku. „Dziękuję za cierpliwość i wsparcie. […] Wciąż dochodzę do siebie, ale wkrótce wrócę na estradę! – napisała w mediach społecznościowych. – Operacja zawsze niesie ze sobą długoterminowe konsekwencje w postaci rekonwalescencji, a przyszłości nie da się przewidzieć. Jednak rokowania są naprawdę dobre i za to jestem wdzięczna lekarzom”. --MAK

deadline.com

Dramatyczna walka w XVIII-wiecznej Italii o stworzenie najdoskonalszego instrumentu na świecie – taka produkcja może zostać niebawem zrealizowana przez Netflix. Platforma tej informacji nie potwierdziła, ale serwis deadline.com doniósł, że – mający na swoim koncie nagrodę Tony – dramaturg i scenarzysta Itamar Moses, sprzedał jej pomysł na film, którego głównym bohaterem jest Antonio Stradivari, a jego konkurentem (prawdopodobnie) Giuseppe Guarneri del Gesù. To nie pierwszy raz, gdy Moses zabiera się za temat muzyczny – w 2002 roku stworzył sztukę Bach w Lipsku, której tematem był pojedynek między sześcioma wybitnymi artystami o stanowisko kantora słynnego Kościoła św. Tomasza. --MC

naekranie.pl

John Williams, jeden z najważniejszych twórców muzyki filmowej w historii kina, ma 94 lata. W lipcu 2024 roku musiał zwolnić tempo z powodu choroby. Ze względu na zły stan zdrowia postanowił wycofać się z dyrygowania w Wiedniu, a niedługo potem poinformował, że nie zagra serii koncertów w Filharmonii Berlińskiej. Od tamtego czasu nie pojawiał się publicznie. Na szczęście jego rodzina doniosła, że kompozytor czuje się dobrze i na początku lutego 2026 roku świętował urodziny wspólnie z bliskimi. Syn kompozytora Joseph podzielił się zdjęciem z tego wyjątkowego dnia na swoim profilu na Instagramie. --MAK