Copyright © by Ada Marcelina Młynarczyk

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2025

Opieka wydawnicza: Laura Kaszta

Opieka redakcyjna i redakcja tekstu: Laura Kaszta, Dominika Szczerek

Adiustacja: Anna Skóra / d2d.pl

Korekta: d2d.pl

Promocja i marketing: Dominika Szczerek

Projekt okładki: Agnieszka Gontarz

Ilustracja na 1 s. okładki: Florian Rychlik

ISBN 978-83-8135-548-3

www.moondrive.pl

www.otwarte.eu

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.
ul. Smolki 5/302
30-513 Kraków

Wydanie I, 2025

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska

1. Dominik, spóźnienie i pęknięta gumka

Dominik nie był najbardziej punktualnym człowiekiem na świecie. Właściwie to w ogóle nie był punktualny. Wczoraj przyszedł na rozpoczęcie roku szkolnego, gdy apel już dobiegał końca, dzisiaj zaspał na pierwszą lekcję – całe szczęście, że była organizacyjna – i jeszcze to do niego nie docierało, ale zaraz miał się spóźnić na trening piłki ręcznej. I to wcale nie tak, że hala sportowa była na drugim końcu miasta. Nie. On musiał tylko ruszyć się z jednej szatni, skąd zabrał torbę ze strojem, i przejść do drugiej, znajdującej się w dalszej części szkoły. Stamtąd, przebrany, powinien pobiec na salę gimnastyczną. Zamiast tego wolał słuchać opowieści o tym, jak chomik jego przyjaciółki uciekł wieczorem ze swojej kuli i na parę godzin zniknął w czeluściach mieszkania.

– Ja kocham Szczura, przysięgam, ale on dąży do autodestrukcji. – Hania zdjęła z wieszaka cienką jeansową kurtkę. – Na pewno kojarzysz te historie, w których chomiki zawsze umierają na najdziwniejsze sposoby.

– Kolejny powód, żeby żadnego nie kupować – uznał Dominik, ale zaraz kiwnął głową. Faktycznie kojarzył. Chyba nigdy nie słyszał o tym, żeby jakiś chomik umarł spokojnie ze starości, zawsze wiązało się to z jakąś kaskaderską przygodą.

– No to ja wierzę, że Szczur chce się wpisać do księgi najgłupszych śmierci na świecie.

– Może mu się uda, zanim zrobisz sobie z niego gniotka antystresowego.

– Słuchaj – zaczęła ostrzegawczo. – Ja go do niczego nie zmuszam. Sam wchodzi mi na rękę, bo lubi być głaskany, a mnie uspokaja jego futerko. Żyjemy w symbiozie. – Rozłożyła ramiona. Tyle miała do powiedzenia.

– Skoro tak uważasz. Ej, masz może gumkę do włosów? – zmienił temat.

Hania kucnęła koło swojego plecaka i zaczęła grzebać w najmniejszej kieszonce.

– Nie spóźnisz się? – zapytała, podając Dominikowi znalezioną gumkę.

– Mam czas.

Nie miał.

Zorientował się, dopiero gdy zobaczył, jak chłopacy wychodzą przebrani z szatni przy hali sportowej, a on nawet do niej nie dotarł. To był sygnał, żeby się pospieszyć. I to bardzo. Zrzucił ulubione trampki z nóg, zdjął koszulkę. Chwilę później wskoczył w strój i wystarczyło tylko, żeby związał włosy, i był gotowy! Może nawet uda mu się nie spóźnić…

Pożegnał tę myśl niemal od razu, bo zaraz po tym, jak przeszła mu przez głowę, dotarł do niego stłumiony dźwięk gwizdka. Drużyna zaczęła rozgrzewkę. Nie zdążył. Wiedział, że gdy tylko przekroczy próg sali, dostanie pięć dodatkowych, karnych okrążeń wokół boiska. W tym momencie zrozumiał kaskaderskie wyczyny Szczura. Przeczuwał, że sam też zacząłby wariować, gdyby miał cały czas biegać w kółko.

Podszedł do lustra, które wisiało w szatni, i zsunął gumkę Hani z nadgarstka na palce. Próbował uchwycić wszystkie kosmyki, ale te jak na złość uciekały z jego dłoni, gdy tylko chciał złapać je w kitkę. Nie dość, że połowa włosów wciąż była za krótka na związanie, to stłuczone lustro, w którym się przeglądał, ani trochę nie ułatwiało mu zadania. Nawet nie mógł zobaczyć w nim całej swojej twarzy naraz. Musiał decydować, czego odbicie widzi – albo jednego z brązowych oczu, albo wąskich ust, które teraz dodatkowo zaciskał w skupieniu. A pofalowane włosy sięgające do ramion już w ogóle ciężko było zobaczyć. Chyba łatwiej byłoby mu związać kucyk bez wpatrywania się w swoje wykrzywione odbicie. Dlatego też wrócił do miejsca, gdzie zostawił rzeczy, i zgarnął butelkę z wodą.

Gdy wbiegł na salę, rzucił wodę gdzieś na bok, blisko trybun, i dołączył do chłopaków. Ci robili już trzecie okrążenie wokół boiska, a on nie dość, że dopiero zaczął pierwsze, to jeszcze nie był całkiem przygotowany do treningu – cały czas starał się zrobić kitkę.

– Rosół, dodatkowe pięć okrążeń! – ryknął trener Dębicki, gdy tylko go zobaczył. – Piętnaście! – podsumował, a potem, jakby nie mógł się powstrzymać, dodał: – I ostatni raz widzę cię z takimi włosami! Jeszcze raz mi tak przyjdziesz, to sam się przejdę po nożyczki!

– Przecież właśnie je wiążę!

Po tym usłyszał, że ma przebiec jeszcze kolejne pięć okrążeń. W odpowiedzi zacisnął pięści. Wolał się już nie odzywać, bo do jutra by nie zszedł z boiska. Niemal od razu usłyszał kroki drugiej osoby i nawet nie musiał się odwracać, żeby wiedzieć, kto ma zamiar go zaczepić. Tylko Marcin z całej tej drużyny jeszcze nie ogarnął, że Dominik nie szuka przyjaciół, i próbował go zagadywać. Chłopak był w stanie to zaakceptować – Marcin nie zrobił mu do tej pory nic złego, więc Dominik nie musiał go od siebie odpychać. Nie chodziło oczywiście o dosłowne odepchnięcie, miał zajęte ręce – to była chyba najdłużej wiązana kitka w jego życiu, czwarty raz musiał zaczynać od nowa, bo źle złapał gumkę. Byłoby łatwiej, gdyby się na chwilę zatrzymał, ale wtedy skończyłby z dwudziestoma pięcioma okrążeniami na koncie.

– To tyle z dobrego pierwszego wrażenia… – wysapał z trudem Marcin.

Otarł spocone czoło nadgarstkiem, a potem zerknął na trenera, by sprawdzić, czy może trochę zwolnić.

– Co?

– Bliźniacy… pokłócili się w szatni, Duży był… sobą. – Złapał oddech. – A teraz jeszcze Nowy zobaczył naszego mistrza punktualności w akcji.

– Ale jaki „Nowy”?

Dominik zmarszczył brwi. Obejrzał się przez ramię i popatrzył po kolegach z drużyny. Nie widział nikogo nowego, tylko te same wykrzywione w głupich uśmiechach twarze co zawsze. Marcin najwyraźniej spostrzegł jego zagubienie, bo zaraz trącił go łokciem i wskazał na przeciwną stronę boiska.

Dominik aż się zatrzymał. Na moment wszystko zwolniło razem z nim. Głośne echo kroków jakby ucichło, ale przy tym rozciągnęło się w czasie. Ten niski, dudniący dźwięk zmieszał się w uszach Dominika z biciem serca i nieznośnym hukiem, który rozbrzmiał w jego głowie. Krew się w nim zagotowała.

W tym momencie jego gumka pękła i poleciała daleko w bok. Strzeliła go przy tym w nadgarstek, zostawiając czerwony ślad na skórze. Ale Dominik nawet nie zwrócił uwagi na delikatne szczypanie.

– Rosół, co jest? – Marcin także się zatrzymał.

Dominik spojrzał na niego tępo. Zobaczył zmartwiony wzrok wbity wprost w niego i pytająco uniesione brwi, ale czuł, że to on powinien zacząć zadawać pytania. Wyrwał ramię z uścisku Marcina, kiedy ten pociągnął go za sobą, żeby nikt na nich nie wpadł, bo stali niemal na środku trasy.

– Wracać do biegania! – Oczywiście, że Dębicki ich zauważył.

Ruszyli. Marcin jeszcze raz obejrzał się na Nowego i z powrotem skupił uwagę na koledze.

Dominik starał się uspokoić oddech. Z każdym okrążeniem męczył się coraz bardziej, tak samo jak męczyła go każda kolejna myśl o osobie, która dla niego nie była nikim „nowym”, jak to Marcin powiedział. Jednak Dominik starał się nie zwracać na to uwagi. Skupił wzrok na podłodze i liczył kroki. Co trzy robił głębszy wdech, co cztery wydech. Przymknął oczy na moment. Słyszał, jak chłopacy za nim głośno dyszą, niektórzy zaczynali się rozpraszać i pytać między sobą, ile okrążeń jeszcze zostało.

– Więc… o co chodzi? – powtórzył Marcin, wciąż ciężko oddychając.

– Co on tu robi? – Dominik zignorował pytanie.

Marcin wzruszył ramionami. Odezwał się dopiero po chwili. Musiał złapać oddech, a rozmowa tego nie ułatwiała.

– Coś mówił… że się przeprowadził, więc… więc teraz będzie z nami grał – wyjaśnił. Dobiegł z Dominikiem do trybun, gdzie leżały butelki z wodą, i od razu sięgnął po jedną z nich. – Wreszcie koniec! – sapnął, gdy tylko oderwał się od picia.

– Dla ciebie – potwierdził trener. Spojrzał na Dominika i kiwnął brodą w stronę boiska. – Wracaj biegać! No już! Ruchy!

Rosół bez dyskusji wrócił do truchtania.

Trener klasnął w dłonie, czym zwrócił na siebie uwagę tych chłopaków, którzy mieli wszystkie okrążenia za sobą.

– Rozgrzewka. Marcin, prowadzisz. Ramiona, skipy, jakieś podskoki. Rozciąganie na koniec, nie myśl sobie – uprzedził. Mówił coś jeszcze, ale Dominik się na tym nie skupił.

Właściwie nie mógł skupić się już na niczym. Przestał liczyć kroki i uważać na oddech. Czuł, jak się w nim gotuje, ale wysiłek fizyczny nie miał z tym nic wspólnego. Emocje targnęły nim nagle i silnie, zupełnie jakby wdał się z nimi w bójkę, i już po pierwszym ciosie wiedział, że tego starcia nie wygra. Był zły. Nie, był zdenerwowany. Nie, to było coś silniejszego. Spiął się bardziej, ale nie przez bieganie. To uczucie mógłby porównać do napięcia, jakie towarzyszyło mu tuż przed ważnym meczem, ale w takich momentach zawsze pojawiała się też ekscytacja, a teraz zdecydowanie jej brakowało. Było w nim więcej niechęci. Właściwie to głównie niechęć.

Dominik miał nadzieję, że już nigdy nie zobaczy tego człowieka. Tymczasem nie dość, że go widział – a właściwie mordował wzrokiem, podczas gdy ten beztrosko się rozgrzewał – to jeszcze miał z nim znowu grać w jednej drużynie. Dobre sobie! Nie było opcji. Żadnej. Nawet najmniejszej. Już prędzej stąd wyjdzie, niż chociaż raz poda piłkę temu zdrajcy.

Dołączył do reszty. Gdy rozgrzewka dobiegła końca, trener postanowił, że na rozruszanie po wakacjach – najwyraźniej wyparł z pamięci, że cała drużyna zasuwała co sił w nogach na letnim obozie – chłopacy powinni najpierw rozegrać kilka prostych akcji. Ot, jakieś podania, wyprowadzenie skrzydła na drugie koło czy parę krzyżówek. Wszystko byłoby dobrze, gdyby Dominik nie trafił do tej samej drużyny z Sebastianem – jego byłym chłopakiem, którego chciał wykreślić ze swojego życia raz na zawsze.

Akcja się rozpoczęła. Piłka poleciała od środka na lewo, do skrzydła i z powrotem. Środek, tym razem prawe rozegranie i… znowu środek, bo gdy tylko Dominik spojrzał w stronę prawego skrzydła, jego żołądek zacisnął się, a on sam postanowił wycofać podanie, mimo że Sebastian nadbiegł w idealnym momencie, żeby odebrać piłkę. Ta sama sekwencja podań powtórzyła się jeszcze dwa razy, a każdy z nich sprawiał, że Dominik czuł się coraz gorzej. Odruchowo patrzył na prawo, szukając szansy na rozpoczęcie akcji, i równie odruchowo rezygnował z jej wykorzystania, widząc obok siebie Sebastiana, który w ogóle nie zareagował na jego obecność.

– No podaj mu! – ryknął trener, gdy w pewnym momencie dotarło do niego, że Rosół nie ma najmniejszego zamiaru puszczać piłki dalej. – Nie widzisz przez te włosy czy co?! – dodał wrednie. Nie otrzymawszy odpowiedzi, pozwolił na jeszcze jedną akcję, która wyglądała… dokładnie tak samo nijako jak poprzednie. – Głuchy jesteś?!

– Słyszę!

– To rób, co mówię!

Kolejne kilka podań. Piłka znów trafiła do Dominika, ten zacisnął szczękę, odwrócił się do Sebastiana i się zatrzymał. Nie odezwali się do siebie jeszcze ani słowem. Jedynie gdzieś na początku odnaleźli się wzrokiem i teraz… Teraz też na siebie patrzyli. Dominik nie miał wątpliwości, że wszystkie jego emocje są widoczne na pierwszy rzut oka. Sebastian mógł podziwiać, jak na jego twarzy maluje się cała gama uczuć, ale on sam nie pokazał po sobie nic. Absolutnie nic.

I chyba to dobiło Dominika. Żadnego żalu, żadnego niemego „przepraszam” czy nawet zniecierpliwionego „podaj wreszcie tę piłkę”. Tylko ta kamienna twarz, z której tak niewiele razy udało mu się cokolwiek wyczytać.

Upuścił piłkę. Nawet nie rzucił nią mocno i buntowniczo o parkiet. Nie miał na to siły. Wypuścił ją spomiędzy palców, a ta powoli potoczyła się w stronę Sebastiana.

– Wracam do domu… – wydusił cicho, gdy mijał zdezorientowanego trenera.

Nie czekał na nic ani nikogo. Zgarnął swoją butelkę wody i pękniętą gumkę, bo okazało się, że leżała tuż obok, a następnie wyszedł z sali. Trener najwidoczniej wznowił ćwiczenie, bo zaraz ponownie dało się słyszeć dochodzące z boiska piski butów ślizgających się po parkiecie oraz głośne kroki.

– Rosołowski, czekaj! – rozbrzmiało za nim.

Zatrzymał się. Wolałby udać, że nie słyszał trenera, pójść dalej, a na następnym treningu zgrywać głupiego, ale nie mógł. Obiecał Hani, że będzie rozmawiać z ludźmi, gdy napotka jakiś problem. Nie musiał sam inicjować rozmów, ale Hania wielokrotnie prosiła go, żeby nie odpychał od siebie ludzi, którzy chcieli z nim coś wyjaśnić. A on, niestety, się na to zgodził i teraz musiał wracać.

– Byłem przygotowany, ta gumka pękła, jak próbowałem związać włosy. Pan sam widział, że ją trzymałem… – wytłumaczył najpierw, mając nadzieję, że nie zezłości Dębickiego bardziej. Normalnie byłoby mu obojętne, czy Dębicki będzie na niego wkurzony, ale teraz nie miał siły na kłótnie. Chciał stąd iść, wrócić do domu, paść na łóżko, a potem się obudzić, bo to musiał być po prostu bardzo podły koszmar.

Trener westchnął i potarł twarz ręką.

– Nie chodzi tylko o gumkę. Spóźniłeś się i widać, że nie grasz jak zwykle. Co się dzieje? – Brzmiał poważnie, ale znacznie spokojniej i łagodniej niż do tej pory.

– To nie mój dzień…

– Na pewno?

– No raczej pan widział, jaka dzisiaj jest porażka. – Wywrócił oczami. Jakby Dębicki sam nie mógł tego stwierdzić po tym, co zobaczył na sali. A był to obraz co najmniej żałosny…

– Widziałem. – Pokiwał głową. Przypatrzył się Dominikowi i zapytał: – Nie jest ci słabo? Trafisz do domu?

– Dam radę.

– To… dobrze. Zbieraj siły, jutro ma być lepiej. Nie było cię przed rozgrzewką, kiedy mówiłem, że najbliższe treningi będą ważne. Niedługo zaczynają się rozgrywki, wiesz o tym.

Dominik przytaknął, chociaż nie wydawało mu się, żeby jutro faktycznie miało być lepiej. Nie był gotowy na widzenie Sebastiana, a co dopiero na grę z nim. Ściskało go w środku na myśl o tym, że wróci na boisko i chłopak też tam będzie. I pomyśleć, że kiedyś cieszył się na samo wspomnienie o nim i nie mógł doczekać się spotkania.

– To… – Trener podrapał się po karku, jakby nie do końca wiedział, co powiedzieć. – To dobrze – powtórzył. – Nie jesteś złym graczem. Potrzebujemy cię, jeśli mamy walczyć o tytuł mistrza Polski w zawodach juniorów.

Dominik kiwnął głową. Chciał pozostać na tym jakże zaszczytnym poziomie „niebycia złym graczem”, ale obecność Sebastiana nie napawała go optymizmem ani nie dodawała mu motywacji do działania.

– Trenerze… – zaczął, chcąc powiedzieć, że wcale nie jest pozytywnie nastawiony do tych zawodów.

– Nic nie kombinuj – przerwał mu Dębicki. – Mamy rozgrywki, później mecze rewanżowe, ćwierćfinały, półfinały i zanim się obejrzysz, będziemy w finałach, a potem już tylko świętowanie zwycięstwa – przedstawił swoją wizję.

– To chyba nie jest takie proste.

– Z takim poziomem jak dzisiaj na pewno nie – zgodził się z nim, a Dominik zacisnął usta. Lepiej dla niego, jeśli powstrzyma się od odpowiedzi.

Jeszcze kilka godzin wcześniej nie przypuszczałby, że będzie tak wycieńczony po pierwszym dniu lekcji, a okazało się, że wystarczyła jedna znajoma twarz, żeby wyparowała z niego cała energia. Nie chciał zostawać na treningu, ale jednocześnie nie miał siły iść do domu. Każdy inny człowiek poszedłby na autobus, tylko że Dominik bardzo nie lubił się z transportem publicznym. Właściwie nie lubił się z żadnymi pojazdami, jedynie w razie najwyższej konieczności siadał na przednim siedzeniu w aucie ciotki Klary, ale zawsze szybko tego żałował. I chyba tylko myśl, że nie ma lepszego wyboru, przekonała go do powolnego człapania do domu.

Zawsze było w nim duszno i zimno, bo Dominik łudził się, że otworzenie wszystkich okien pomoże pozbyć się ciężkiego powietrza, którym nie dało się oddychać. Ale przynajmniej dzięki temu przyjemnie było szczelnie zawijać się w kocyk, więc Hania była zachwycona. Zawsze też twierdziła, że w jego domu wcale nie jest duszno, tylko on nie odróżnia zapachów. Stała po stronie cioci Klary. Razem próbowały go przekonać, że świeczki i kadzidełka mieszające się z zapachem gotowanego obiadu tworzą najpiękniejszy aromat na świecie.

Dominik nie dość, że nie rozumiał ich filozofii, to w dodatku nie łapał, jakim cudem ciocia jeszcze nieumyślnie nie wywołała pożaru. Za każdym razem, gdy krzywił się z powodu pachnącego dymu, przez myśl przechodziło mu, jak wiele świeczek i kadzidełek ciocia zapala w tym domu i jak wiele z nich gaśnie samoistnie, bo Klara na pewno nie pamięta o zgaszeniu wszystkich.

Dzisiaj też zaczęło się już od wejścia. Dominik ledwo otworzył drzwi, a wraz z ciepłem otulającym jego twarz poczuł dziwną mieszankę różnych aromatów. Tego dnia, po raz pierwszy od roku, czyli odkąd zamieszkał u cioci Klary, nie otworzył okien. Nie miał na to siły. Zdjął trampki w przedpokoju, przeszedł do salonu i padł na kanapę. Wcisnął twarz w pluszowego tygrysa, który zastępował ozdobne poduszki i którego Klara z pewnością kupiła, żeby pogodzić się z brakiem żywego tygrysa w domu… albo jakiegokolwiek innego zwierzaka, do którego adoptowania bezskutecznie próbowała przekonać Dominika.

Ciocia wyszła z kuchni.

– Skarbie, wszystko w porządku? – zapytała, zauważywszy, że Dominik nie zachował się jak zazwyczaj po wejściu do domu.

– Żyję.

– W takim razie wstawaj, bo właśnie ugotowałam makaron. – Sięgnęła po garnek i zaczęła wylewać z niego wodę do zlewu. – Podałbyś talerze?

Dominik wstał ociężale i pomógł cioci. Niedługo później siedzieli przy stole, jedząc spaghetti. W sumie to Klara jadła, a Dominik próbował, ale dzisiaj nawet makaron był przeciwko niemu i gdy tylko chłopak zawijał go na widelec, ten zaraz ześlizgiwał się i wracał na talerz.

– Więc co takiego się dzisiaj działo, że żyjesz? – zagadnęła ciocia.

Dominik spojrzał na nią lekko zaskoczony, jakby wcześniej naprawdę wierzył, że jego odpowiedź będzie wystarczająca i zakończy temat, a nie sprawi, że Klara zmartwi się bardziej.

– Widzę twoją aurę, skarbie. No, może nie aurę – poprawiła się – bo tego jeszcze nie umiem, ale widzę, że coś jest nie tak. Nie trzeba do tego detektywa. Więc?

– Po prostu… – Westchnął ciężko i odłożył widelec na talerz. Poddał się w walce z makaronem. – Zmęczenie.

– Po pierwszym dniu?

– Pamiętasz, jak przed przyjazdem do ciebie jeszcze myślałem, czy nie zostać w domu z rodzicami… – Zmarszczył brwi, nie podobały mu się słowa, które wybrał. Nie potrzebował zwierzać się cioci ze swoich dawnych uczuć, nie były aktualne i chyba nie czuł się komfortowo z myślą o tym, jak mogłyby rzutować na jego najbliższe dni. – Ze względu na chłopaka?

– Pamiętam. – Kiwnęła głową. – Jak on miał… Krystian?

– Sebastian – poprawił ją i skrzywił się odruchowo. To imię na jego języku wydawało się dziwne, obce, mimo że kiedyś wymawiał je często. Aż do teraz nie miał żadnego powodu, żeby to robić, odzwyczaił się. – To nieistotne. Chodzi o to, że teraz uczy się w mojej szkole i na dodatek mamy razem trenować, a to bardzo dezorientujące.

Ciocia Klara siedziała chwilę w ciszy, uważnie przyglądając się Dominikowi. Wreszcie wzięła trochę głębszy oddech, bo właśnie w tym momencie zrozumiała, że to nie będzie zwykła rozmowa o jednym z wielu gorszych dni w życiu. Nie pamiętała szczegółów całej sytuacji z Sebastianem, ale miała ogólny pogląd na wszystko. Mogło być… emocjonalnie, ale z tego, co widziała, Dominik trzymał się na razie całkiem dobrze.

– I jak się teraz czujesz?

– Normalnie…? – powiedział, ale sam nie miał pojęcia, czy „normalnie, jak na co dzień”, czy „normalnie jak na sytuację, w której dowiaduję się, że mam trenować z eks”. – To jest dziwne.

– I trudne? – podsunęła, na co Dominik przytaknął.

– Trochę. Nie wiem, czego się spodziewać. I… O nie, najgorzej. – Przetarł twarz dłońmi. – Gdy Hania się dowie, zmusi mnie, żebym z nim porozmawiał. Nie wiem, czy jestem gotowy.

– Wierzę, skonfrontowanie się z przeszłością zawsze jest w jakiś sposób wymagające.

– Brzmi podniośle. To na pewno bardziej codzienna sytuacja – próbował przekonać nie tylko ciocię, ale i samego siebie. – Ale w takich momentach zaczynam żałować, że obiecałem Hani, że nie będę uciekać od rozmów.

– Nie. – Machnęła ręką. – Rozmowa to dobra rzecz, warto wszystko sobie wyjaśnić.

Dominik raczej w to nie wierzył. Nie potrzebował znać tłumaczeń drugiej strony, to i tak były tylko wymówki. A rzekome wyjaśnienie nigdy nie wpływało na rzeczywistość. To była zwykła wymiana zdań, po której każda ze stron wracała do robienia dokładnie tego samego co przedtem. Nic się nie zmieniało, nawet jeśli Hania i ciocia były przekonane, że to działa inaczej.

2. Dominik, Hania i stres

Dominik najpewniej miał rację, gdy mówił Hani, że jej chomik był świadomy swojej przyszłej roli gniotka antystresowego i przez ostatnie dni próbował oszukać przeznaczenie. Fatum jednak rządziło się swoimi prawami, los zwierzaka był przesądzony. Szczur nie miał realnego wpływu na nic, cokolwiek by zrobił, i tak ostatecznie kończył w dłoniach Hani jako puchata kulka do głaskania. Tak się stało i tym razem.

Hania już długo siedziała przed laptopem, tępo wpatrując się w monitor wyświetlający jej nowy plan lekcji. Okropny plan lekcji, na którym przez kolejny rok wciąż miała widnieć chemia.

Zajęcia te jawiły się jako największe zagrożenie, o którym nie można przestać myśleć. Dlatego w pierwszej chwili nie zauważyła, że jej tata wszedł do pokoju, niosąc dwa kubki z herbatą. Zdążył odstawić je na komodę stojącą przy drzwiach i zajrzeć Hani przez ramię.

– Stresuję się – powiedziała Hania.

Tyle wystarczyło, by Andrzej zrozumiał, że zeszłoroczny koszmar zaczyna się od nowa.

– Widzę. Ale jutro jeszcze nie będzie prawdziwej lekcji, więc nie ma co…

– Jutro będzie prawdziwa tragedia… – Odchyliła się na krześle, czując, że opuszczają ją wszystkie siły.

Tata wykorzystał ten moment, żeby ocalić Szczura. Sięgnął po niego i wyciągnął go spomiędzy jej dłoni, by następnie wpuścić go do klatki.

– Ej! Zasypiał, obudziłeś go! – Podniosła się natychmiast.

Andrzej się zaśmiał.

– Uratowałem biedaka, bo brakowało mu tlenu.

– Nie mów tak. Nie robię mu krzywdy, a wszyscy się mnie czepiają.

– Wszyscy?

– Ty i Dominik – sprecyzowała.

– Męska solidarność.

– Chyba źle rozumiesz to określenie. Nie lubię, gdy obaj obracacie się przeciwko mnie.

– Zapamiętam. – Wrócił po herbatę i podał Hani jeden z kubków.

– Dzięki. – Napiła się, po czym zmieniła temat: – Myślisz, że mogłabym iść do niego na noc?

Tata uniósł brew.

– W środku tygodnia?

– Tak. Posłuchaj, zanim odmówisz – uprzedziła – bo to jest genialny pomysł. Rano nie będzie was w domu, więc nie ma opcji, że jakaś magiczna siła wyciągnie mnie z łóżka na chemię. Jeśli pójdę do Dominika, to tak, pewnie się spóźnimy na pierwszą lekcję, ale za to zjemy śniadanie, bo Klara na pewno nam jakieś przygotuje i szkoda będzie je zmarnować, a wtedy może w którymś z nas obudzi się poczucie obowiązku szkolnego. I ostatecznie pójdę na chemię.

– Masz iść na chemię, żebyś od początku nowego roku nie narobiła sobie problemów z frekwencją – wtrąciła się mama, która przechodząc obok pokoju Hani, podsłuchała kawałek rozmowy.

Oparła się o framugę, biodrem przytrzymując kosz z praniem.

– Tak – zgodziła się Hania. – I dlatego właśnie proponuję ten cudowny plan. Mogę?

– Na mnie nie patrz – zastrzegł od razu tata. – Pytaj mamę.

Oboje spojrzeli na Ankę. Ta westchnęła i pokręciła głową. Co mogła poradzić?

– Dobrze, ale zadzwonię jutro do Klary i upewnię się, że dotarłaś na tę chemię, jasne?

– Pewnie. Dobra, to wyjdźcie. – Machnęła rękami w stronę drzwi, wyganiając rodziców. – Muszę do niego zadzwonić.

Było późno, gdy wybrała numer Dominika. Klara skończyła już jeść kolację i zniknęła gdzieś w mieszkaniu, gdy jej podopieczny jeszcze dojadał grzankę i bezmyślnie scrollował Instagrama, ignorując powiadomienia o wiadomościach na drużynowej grupce. Może zajrzałby tam, gdyby była mowa o czymś związanym z treningami czy przyszłymi meczami, ale widział w podglądzie, że chłopacy jedynie wysyłali memy. Telefon od Hani odebrał jednak od razu. Rozmawiali krótko, wymienili zaledwie parę słów, a pół godziny później Hania stała pod jego drzwiami.

– Dziesięć minut musiałam prosić tatę o podwózkę, bo uznał, że będzie zabawnie, jeśli zacznie podkreślać, że pytałam o to, czy mogę do ciebie iść, a nie jechać – powiedziała na wejściu, pomijając powitanie.

– Uwielbiam jego poczucie humoru – stwierdził Dominik. Uśmiechnął się pod nosem.

– Jakbym miała kiedyś zdefiniować, czym jest dad joke, to po prostu bym go zawołała, żeby zademonstrował. – Zaśmiała się lekko, po czym znowu spoważniała, przypomniawszy sobie, że wcale nie wpadła do Dominika na weekend, a widmo jutrzejszej chemii wciąż na nią czyha.

– Co jest? – Dominik zauważył jej spadek nastroju.

– Chemia.

Zmarszczył brwi, zmartwiony. To słowo wystarczyło, żeby dostrzegł zżerający Hanię stres. Ani on, ani nikt inny z jej otoczenia nie potrafił jej pomóc sobie z nim poradzić.

– Wiesz, że jutro będzie dopiero lekcja organizacyjna, nie?

– Tata powiedział to samo.

– Męska solidarność – skwitował.

– To też powiedział – parsknęła.

Dominik roześmiał się, ale od razu wrócił do tematu.

– Jutro naprawdę będzie tylko lekcja organizacyjna, nic ważnego.

Hania wzruszyła ramionami i przepchnęła się w głąb domu.

– To, co wiem i myślę, a to, co czuję, to dwie różne rzeczy – przyznała. – Niby nie ma powodu do stresu, bo nic złego nie powinno się jutro stać, ale… – Skrzywiła się na myśl o chemiczce, starej Kwasińskiej. – Jak tylko myślę o jutrze, robi mi się niedobrze.

– To nie myśl.

– Najgorsza możliwa rada.

– Chcesz melisy?

– Lepsze to niż „to nie myśl”.

– Wybacz, nie mam pojęcia, co mogę powiedzieć. Nie stresuję się w taki sposób jak ty. Zazwyczaj to uczucie jest krótkotrwałe, napinam się, serce bije mi szybciej i dłonie zaczynają się pocić bardziej niż normalnie. Tak jak dzisiaj, gdy zobaczyłem Sebastiana. Już przeszło i…

– Przepraszam, zrobiłeś co? – Uniosła brwi. – Tego Sebastiana, o którym myślę? 

Dominik zawahał się i sięgnął po kubek, zanim kiwnął głową. Nie chciał się wdawać w szczegóły.

– Więc mam inaczej niż ty – wrócił do poprzedniego tematu. – Nie stresuję się tym ciągle, tylko… obstawiam, że przez następne tygodnie raz dziennie maksymalnie do trzech godzin? – Spróbował oszacować.

– Zazdroszczę. Ja dosłownie czuję, jak żołądek zwija mi się w supeł. Ale wiesz, co jest najgorsze? To uczucie napięcia na wysokości gardła, jakbym zaraz miała mieć problem z wyduszeniem jakiegokolwiek słowa albo nawet z wzięciem oddechu.

– Nawet tak nie mów.

– Serio.

– Teraz przez całą noc będę sprawdzał, czy oddychasz.

Hania machnęła ręką. Wlała wodę do czajnika, żeby pomóc Dominikowi z przygotowaniem melisy.

– E tam, nie ma sensu. Na co dzień już nawet nie jestem świadoma, że się stresuję – powiedziała, uznawszy, że to uspokoi chłopaka.

Nie uspokoiło.

– To chyba jeszcze gorzej – stwierdził, ale Hania wyglądała, jakby nie zrozumiała, więc dodał: – Skoro stresujesz się tyle, że to dla ciebie normalny stan.

Hania wzruszyła ramionami, bo nie wiedziała, co mogłaby odpowiedzieć. Dla niej to była codzienność, na którą nie miała wpływu. Rozmawiała z rodzicami, wychowawczynią i tą przeklętą chemiczką, ale nic się nie zmieniło. Kwasińska powiedziała wtedy, że tak wygląda życie i nikt nie będzie się specjalnie dostosowywać do Hani, a wychowawczyni rozłożyła ręce. Mama poszła jeszcze do dyrektorki, ale to też najwidoczniej nic nie dało, skoro Hania zamiast odpoczywać w domu, szukała pomocy w odciągnięciu myśli od tego koszmaru u przyjaciela. Ale nie tylko u niego, bo i u jego ciotki, która zapukała w blat, żeby zwrócić na siebie uwagę nastolatków.

Obie pary oczu popatrzyły w jej stronę.

– Możecie odmówić – zaczęła – ale idę pomedytować i myślę, że dobrze by było, gdybyście dołączyli. To pomaga się zrelaksować.

– Podsłuchiwałaś? – zapytał Dominik.

– Pracuję z dzieciakami na co dzień, muszę wiedzieć o wszystkim, co się dzieje – usprawiedliwiła się. – Zarówno ty, jak i Hania mieliście dzisiaj ciężki dzień, więc pomyślałam, że może warto zaproponować. Ale decyzja oczywiście należy do was – dodała i wycofała się z kuchni.

Zaczęła przesuwać meble w salonie, żeby zrobić sobie, i potencjalnie dzieciakom, miejsce do siedzenia na dywanie. Potem poszła szukać czegoś w szafce, nad którą wisiał telewizor.

Hania z Dominikiem stali w kuchni i już kompletnie zapomnieli, że szykowali sobie melisę. Patrzyli na poczynania Klary, która nie czekała na ich odpowiedź. Dopiero po chwili spojrzeli na siebie. Żadne się nie odezwało, obserwowali za to, jak oczy tego drugiego zaczynają błyszczeć z rozbawienia.

Zrobią to. Hania zdecydowała, kiwając głową do Dominika.

Gdy wyszli z kuchni, ciocia akurat zapalała kadzidełko. Dominik najwyraźniej odzyskał trochę sił, bo gdy tylko zobaczył unoszącą się wąską strużkę dymu, podszedł do okna, aby je uchylić. Hania sięgnęła wtedy po kocyk z kanapy, zarzuciła go na ramiona jak pelerynę i usiadła naprzeciwko Klary. Ta uśmiechnęła się do niej.

– Więc? Jak się to robi? – zapytała Hania.

– Możesz na przykład wybrać jakąś rzecz, coś, co jest dla ciebie ważne, i nazywać ją w myślach przy każdym wydechu – zaproponowała.

Zaczekała, aż Dominik z Hanią zaczną, a potem do nich dołączyła.

Siedzieli na dywanie po turecku, w ciszy, z kadzidełkiem pośrodku. Dym unoszący się nad kadzidełkiem falował w powietrzu, niby złośliwie zaczepiał nos Dominika, przez co chłopak ciągle go marszczył. Drażnił go ten obłok, łaskotał i groził wywołaniem kichnięcia, które w tej ciszy byłoby co najmniej niezręczne. Otworzył oko, żeby zerknąć, co się dzieje. Klara wyglądała na skupioną, nieobecną. Hania natomiast… Dominik uśmiechnął się, gdy zobaczył, że ta zaciska usta, powstrzymując wybuch śmiechu. Był przekonany, że zaraz – tak jak on – otworzy oczy, żeby spojrzeć, jak pozostała dwójka wytrzymuje tę uduchowioną atmosferę, którą tak naprawdę czuła tylko ciotka.

Miał rację. Hania walczyła ze sobą przez chwilę, ale ostatecznie zerknęła najpierw na Klarę, a potem na niego. Jej policzki momentalnie wypełniły się powietrzem, gdy zdusiła w sobie śmiech. Dominik też zmusił się, żeby zacisnąć usta. Dolna warga zaczynała mu drżeć. Hania szturchnęła go łokciem, jakby karcąco, a potem na powrót zamknęła oczy. Nie na długo, bo Dominik kuksnął ją w odwecie. Zaczęli cichą, niewinną przepychankę, która najpewniej przerodziłaby się w krwawą bitwę, gdyby nie to, że Hania zachichotała. Oboje zamarli. Powoli odwrócili się i spojrzeli na ciocię, bojąc się, że zostali przyłapani, ale na szczęście Klara wciąż miała przymknięte powieki i wcale nie wyglądała na rozbawioną. W przeciwieństwie do nich odpłynęła kompletnie.

Dominik podniósł się po cichu i podał rękę Hani. Wymknęli się niepostrzeżenie z salonu. Po schodach już wbiegli, by jak najszybciej zniknąć za drzwiami pokoju.

– Po tym też miałbym problem z oddychaniem – nawiązał do wcześniejszej rozmowy, gdy już się upewnił, że ich głosy nie będą przeszkadzać cioci.

Nie było dla niego niczego lepszego w tym domu niż pomieszczenie, w którym dało się oddychać powietrzem innym niż lawendowym, waniliowym czy – co najgorsze – ich mieszanką.

Hania parsknęła śmiechem.

– Jesteś okropny – skomentowała mimo tego.

Poprawiła kocyk na ramionach i rzuciła się na łóżko, gdzie zwinęła się w kłębek.

– Idziesz spać?

– Nie. – Pokręciła głową, wciskając policzek w poduszkę. – Po prostu musi mi być wygodnie podczas słuchania o twoim dniu…

– Co? Wstałem, poszedłem do szkoły, wróciłem i jestem – streścił.

– A Sebastian?

– Aaa… – Ułożył się obok Hani.

Chwilę leżeli w ciszy. Hania nie pospieszała Dominika ani nie naciskała, żeby zaczął mówić. Sięgnęła tylko do jego włosów i zaczęła je przeczesywać palcami, robiła to niemal odruchowo. Nie zastanawiała się nad tym, czy robi to z powodu własnego stresu i potrzeby rozładowania go – tak samo jak wtedy, gdy głaskała swojego chomika – czy żeby uspokoić Dominika, bo widziała, że nie wszystko jest w porządku. Nawet jeśli było tak, jak chłopak mówił – że nie stresował się cały dzień – obecność Sebastiana na pewno musiała na niego jakoś wpłynąć. Dopiero po kilku minutach Dominik powiedział jej o tym, jak zaskoczony był, kiedy go zobaczył. Przyznał, że absolutnie zawalił trening i że wcale nie był pewny, czy na następnym pójdzie mu lepiej.

– Musi ci być ciężko – wywnioskowała na koniec.

– Było – przyznał. – Już minęło, popołudnie było spoko.

– Ale to wróci? Na treningu?

– Może. – Wzruszył ramionami. Nie wiedział. Podejrzewał, że nerwy mogą go jutro dopaść na nowo, bo znów będzie musiał patrzeć na Sebastiana, ćwiczyć z nim, ale w tym momencie czuł się znośnie. Może trochę gorzej, gdy kolejny raz był pytany o to samo, przez co musiał wracać myślami do najgorszego wydarzenia dnia. Najwyraźniej zarówno Klara, jak i Hania przejmowałyby się taką sytuacją bez przerwy i wierzyły, że on też. Musiał je zapewnić, że jest inaczej i że nie potrzebuje o tym mówić. – Ale tym będę się martwić już na miejscu.

Hania kiwnęła głową.

– Porozmawiasz z nim? – zapytała po chwili.

Dominik zmarszczył brwi i westchnął ciężko.

– Jeśli podejdzie, to chyba muszę, nie?

– Chyba musisz. – Uśmiechnęła się lekko, jakby chciała go przekonać, że to nie będzie żaden koszmar i może nawet wyjdzie mu to na dobre. Na próżno.

– Ale tylko jeśli podejdzie – zastrzegł.

To nie tak, że miał wybór. Słowo się rzekło. Nie zamierzał uciekać od rozmowy z Sebastianem, jeśli ten by ją zainicjował, ale sam wcale nie czuł się na to gotowy. Zerwali, nie widzieli się rok, Dominik zdążył się ogarnąć, wyrzucić Sebastiana z głowy i tyle. Cała sytuacja była już za nim i aż do teraz pozostawała w przeszłości. Nagle, z dnia na dzień, wszystko miało się zmienić przez obecność tego jednego człowieka. A Dominik? On tego nie chciał. Nie chciał przypadkowo mijać Sebastiana ani tym bardziej z nim rozmawiać.

Może Hania z Klarą miały trochę więcej racji, niż zakładał z początku. Zaczynał się stresować na nowo i nie mógł temu zaprzeczyć. Mimo że leżał z przysypiającą obok Hanią, czuł, jak jego serce przyspiesza.

Przynajmniej udało mu się zasnąć i nie zostać obudzonym przez ściśnięty ze stresu żołądek. Hania nie miała tego szczęścia. Spała w miarę spokojnie do pierwszej w nocy, potem zaczęła się budzić co jakiś czas, a z każdą kolejną przerwą w śnie czuła się coraz gorzej.

Przeklęta chemia. Hania nawet nie musiała o niej myśleć – podświadomość sama troszczyła się o to, żeby wciąż pozostawać czujną wobec zagrożenia. Ale ciągły stan gotowości nie był niczym dobrym. I nawet dzisiaj, gdy przecież czekała ją tylko lekcja organizacyjna – ponoć nic strasznego – Hania czuła, że koszmar nieprzespanych nocy wróci.

Wreszcie, około czwartej, podniosła się. Z początku nie zrobiła nic więcej, po prostu siedziała i próbowała zrozumieć, jak dokładnie się czuje. Mdliło ją, a temu dyskomfortowi towarzyszyły ból głowy i roszące czoło kropelki potu. Przetarła twarz dłońmi. Ten ucisk w gardle, o którym wspominała wcześniej Dominikowi, nasilał się i sprawiał wrażenie, że nigdy się nie rozluźni. Już to przechodziła, była… przyzwyczajona. Jej oddech stał się płytszy. Czuła, że przez jej ściśnięty przełyk zaraz przejdzie wszystko, co zjadła przez ostatnie parę godzin.

Poderwała się szybko. Nie miała nawet czasu zapalić lampki nocnej, bo nie chciała zwymiotować jak kot na środek dywanu. Wybiegając z pokoju po ciemku, zahaczyła nogą o łóżko i szafkę nocną. Światło w łazience zapaliła przypadkiem, bo wpadła w ścianę barkiem, a włącznik znajdował się akurat na tej wysokości. Szczęście w nieszczęściu.

Klęknęła nad ubikacją i jej organizm zaczął pozbywać się wszystkiego, czego mógł, żeby chociaż na chwilę uwolnić się od ciągłego napięcia. Hania siedziała pochylona nad deską, z prostymi włosami przyklejonymi do spoconego czoła i z oczami pełnymi łez, gdy kaszlała, próbując złapać oddech pomiędzy kolejnymi torsjami.

Te kilka minut zaraz po wymiotowaniu było jedynym momentem, gdy chociaż na chwilę przestawała się czuć tragicznie, jeśli chodziło o fizyczne samopoczucie. Nie wiedziała, jak to działa, ale wierzyła, że jej organizm napinał się tak intensywnie przez ostatnie sekundy, że teraz był zmuszony dać jej ulgę. Ale psychicznie…

Czuła się okropnie. I nie samo wymiotowanie na to wpłynęło, ale raczej fakt, że Hania nie była nim zaskoczona. Doskonale wiedziała, co ją teraz czeka. Zawsze wstawała, spuszczała wodę i podchodziła do zlewu. Myła zęby i płukała twarz. Potem sięgała po gumkę do włosów, żeby związać je, w razie gdyby znów miała wymiotować. To było dla niej tak zwyczajne jak poranna rutyna dla jej rówieśników. Nie powinno takie być. Wiedziała, że nikt z jej znajomych tak nie reagował, że wszyscy teraz śpią, a nawet jeśli nie, to tylko z powodu przeglądania durnych rzeczy w internecie. Potem narzekali na niewyspanie, a ona siedziała i słuchała, zazdroszcząc im, że mają tylko taki problem ze snem. Ona za to każdej nocy przed chemią czuła, jakby była chora.

Nie zauważyła, że Dominik wstał i podszedł do łazienki. Dopiero gdy zgasił główne światło i zapalił lampkę nad lustrem, dotarło do niej, że nie jest sama.

– Nie chciałam cię obudzić.

– Wiem… – odpowiedział zaspany. Ledwo otworzył oczy i właśnie przecierał ośliniony policzek zdrętwiałą ręką. Wyglądał, jakby niewiele do niego docierało. Dokładnie tak, jak wygląda człowiek, który nagle został obudzony w środku nocy. – Jak się czujesz?

– Już dobrze – powiedziała szczerze z energią, o jaką trudno byłoby ją podejrzewać jeszcze chwilę temu.

Nie dość, że jej mięśnie nie miały już siły się napinać, dzięki czemu się rozluźniła, to jeszcze zdążyła się rozbudzić.

Dominik kiwnął głową.

– Po twojej stronie pod łóżkiem wciąż stoi miska, jak coś. Żebyś nie musiała biegać.

– Nie chcę cię…

– Nie martw się mną, przyzwyczaję się – zapewnił.

W tamtym roku też co tydzień słuchał, jak Hania się męczy. Budził się, zerkał na nią stroskany, a wiedząc, że i tak nie mógłby pomóc, poprawiał poduszkę i czekał, aż Hania przejdzie przez każdy etap swojej rutyny po ataku stresu przed chemią, żeby potem przytulić ją mocno. Miał nadzieję, że sama jego obecność podniesie ją trochę na duchu, inaczej nie umiał jej wesprzeć.

Musieli się przemęczyć przez tę noc, rano wypić zimną już melisę, o której wieczorem zapomnieli, i pójść do szkoły. Po chemii będą mogli odetchnąć. W teorii.

3. Dominik, Sebastian i dialog

Dostępne w wersji pełnej

4. Dominik, trening i kilka minut po zajęciach

Dostępne w wersji pełnej

5. Dominik, Hania i nerwy

Dostępne w wersji pełnej

6. Dominik, pęknięta gumka i ćwiczenia

Dostępne w wersji pełnej

7. Dominik, Oskar i druga szansa

Dostępne w wersji pełnej

8. Dominik, rewanż i niezręczność

Dostępne w wersji pełnej

9. Dominik, Scooby i ucieczka

Dostępne w wersji pełnej

10. Dominik, Hania i rozmowa o przyjaźni

Dostępne w wersji pełnej

11. Dominik, Sebastian i wyznanie uczuć

Dostępne w wersji pełnej

12. Dominik, decyzja i kino

Dostępne w wersji pełnej

13. Dominik, Hania i Hubert

Dostępne w wersji pełnej

14. Dominik, adoptowani synowie i zdrada

Dostępne w wersji pełnej

15. Dominik, chłopacy i rozmowy

Dostępne w wersji pełnej

16. Dominik, Sebastian i korepetycje

Dostępne w wersji pełnej

17. Dominik, Oskar i materac

Dostępne w wersji pełnej

18. Dominik, mijające dni i znajomości

Dostępne w wersji pełnej

19. Dominik, nudy i perfumy

Dostępne w wersji pełnej

20. Dominik, Edward i zazdrość

Dostępne w wersji pełnej

21. Dominik, gumka i półfinał

Dostępne w wersji pełnej

22. Dominik, Sebastian i decyzje

Dostępne w wersji pełnej

23. Dominik, Sebastian i osoba, na której mu zależy

Dostępne w wersji pełnej

Epilog
Papież, Olbrzym i idiota

Dostępne w wersji pełnej