dopoki

W tym tomiku zawarte są przemyślenia związane z życiem, które jest sztuką. Każdy tworzy swój własny indywidualny scenariusz pisany przez największego reżysera jakim jest życie — pod postacią przeznaczenia, przypadku oraz podejmowanych przez nas decyzji. Nigdy nie wiemy co przyniesie jutro. Kolejny dzień mogący dokonać nieodwracalnych zmian w sztuce życia. Sztuka trwać będzie dopóki żyć będziemy.

„Nie uśmiecham się już na zawołanie. Cieszę się, bo widzę nieopodal przedwczorajszy sen. Pełno tu miłości — czy ktoś jeszcze pamięta o samotności? Do okna puka bezsenna noc — nawet księżyc jest dziś taki pomięty. Naznaczam dotykiem Twoją skórę — lepko jest od światła wschodzącego słońca. Nie nauczę się śnić, dopóki tkwię w teraźniejszości. Przyszedł po mnie wieczór, oddalony o tysiąc lat. Jego brak...

Wieloduszne pieśni ze szpitalnych cel, półprzytomne zapiski, słowa chwytane jak oddechy przeciw letargowi. W drugiej książce poetyckiej Paulina Pidzik dzieli z czytelnikami doświadczenia graniczne, usytuowane między własną nagością a cudzym odsłonięciem, między oiomem a ziemią, cuceniem a ocalaniem. W tej eliptycznej gramatyce bólu dokonane i niedokonane zrastają się w tkliwą tkankę, zabliźniają się...

„Inaczej pamiętam, inaczej przemijam” – pisze w swoim nowym tomie wierszy Zbigniew Jasina. Czy „inaczej” znaczy tu bardziej? Czy wprost przeciwnie: mniej, ale dzięki temu intensywniej? A może należy to czytać jeszcze... inaczej? Dopóki pamiętam – przemijam inaczej. Uważniej, pełniej, spokojniej; mimo że wędruję głębiej – w samego siebie. Do źródeł. Czystych, chociaż gorzkich. I to chyba jest sens wersów,...